سیم آخر

من گله دارم

از همه

از همه کسانی که التماس دعا گفتم و دعا نکردند و یا کردند و از ته دل نبود

از مادرم گله دارم که دستم به دامانش نمی رسد که بخواهم برایم دعا کند و از آن دنیا هم انگار صدایم به او نمی رسد

از پدرم هم گله دارم که آویزان گردنش شدم وقتی داشت میرفت پابوسی امام هشتم (ع) که تورا به خدا برایم دعا کن.. که هر روز تماس گرفتم که برایم دعا کن..من به کریم بودن معصومین معتقدم لابد پدرم از ته دل دعا نکرده.

از خودم هم گله دارم که هر جا رفتم: کربلا و نجف و یاران حیدر (ع) و و یاران و امامزادگان سیدالشهدا و سامرا و کاظمین دعا کردم و گویا گناهانم ، مهر اجابت را خشک کرده است.

من ملتمس دعا بودم و هستم اما انگار این قفل باز شدنی نیست.

من گله دارم از بی دست و پایی خودم و از بی تفاوتی همه که می بینند فرورفته در شک و مشکل و نگرانی ام و کمکم نمی کنند.

با اشک و آه نوشتم ..